Albumina w moczu

Badanie mikroalbuminurii (badanie albumin w moczu) stosuje się w celu przesiewowego wykrywania chorób nerek, zwłaszcza nefropatii cukrzycowej, co znacznie obniża koszty i poprawia rokowanie w przypadku schyłkowej niewydolności nerek.

Częstość występowania nefropatii cukrzycowej wynosi 40-50% u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 15-30% u pacjentów z cukrzycą typu 2. Niebezpieczeństwo tego powikłania polega na tym, że rozwija się ono powoli i stopniowo, dlatego przez długi czas pozostaje niezauważone. Najwcześniejszym objawem nefropatii cukrzycowej (przed pojawieniem się białkomoczu) jest mikroalbuminuria. Mikroalbuminuria to wydalanie albuminy z moczem, przekraczające dopuszczalne wartości prawidłowe, ale nieosiągające stopnia białkomoczu. Zwykle wydala się nie więcej niż 30 mg albuminy na dobę, co odpowiada stężeniu albuminy w moczu mniejszym niż 20 mg/l w pojedynczej analizie. W przypadku białkomoczu wydalanie albuminy z moczem przekracza 300 mg/dobę. Tak więc zakres wahań stężenia albuminy w moczu przy mikroalbuminurii wynosi od 30 do 300 mg/dobę lub od 20 do 200 μg/min. Pojawienie się stałej mikroalbuminurii u pacjenta z cukrzycą wskazuje na prawdopodobny rozwój (w ciągu najbliższych 5-7 lat) wyraźnego stadium nefropatii cukrzycowej.

Innym wczesnym markerem nefropatii cukrzycowej jest upośledzona hemodynamika wewnątrznerkowa (hiperfiltracja, hiperperfuzja nerkowa). Hiperfiltracja charakteryzuje się wzrostem współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR) powyżej 140 ml/min. Do określenia GFR stosuje się test Reberga-Tareeva, oparty na badaniu klirensu endogennej kreatyniny.

Klasyfikacja typów albuminurii

[ 1 ], [ 2 ], [ 3 ], [ 4 ], [ 5 ], [ 6 ]