Enteropatie z niedoborem disacharydazy

Enteropatie spowodowane niedoborem disacharydów to wrodzone lub nabyte uszkodzenia jelita cienkiego spowodowane zmniejszoną aktywnością lub całkowitym brakiem jednej lub więcej disacharydaz.

Przyczyny i patogeneza enteropatii z niedoboru disacharydów

W błonie śluzowej jelit produkowane są następujące enzymy – disacharydazy:

• izomaltaza rozkłada izomaltozę;
• termostabilna maltaza II i III - rozkłada maltozę;
• inwertaza - rozkłada sacharozę;
• trehalaza - rozkłada trehalozę;
• laktaza - rozkłada laktozę.

Wymienione enzymy rozkładają disacharydy na monosacharydy (w szczególności inwertaza rozkłada sacharozę na fruktozę i glukozę; maltaza rozkłada maltozę na dwie cząsteczki glukozy; laktaza rozkłada laktozę na glukozę i galaktozę).

Przyczyny enteropatii z niedoboru disacharydów

Obraz kliniczny enteropatii niedoboru disacharydów

Enteropatie z niedoboru disacharydów dzielą się na pierwotne (dziedziczne) i wtórne, powstające na skutek chorób przewodu pokarmowego lub stosowania niektórych leków (neomycyny, progesteronu itp.).

Objawy enteropatii niedoboru disacharydów

Kryteria diagnostyczne enteropatii niedoboru disacharydów

1. Historia nietolerancji disacharydów (zwykle mleka, cukru) oraz zmniejszenie lub ustąpienie objawów enteropatii po wyeliminowaniu z diety tych disacharydów i produktów je zawierających.
2. Charakterystyczne wyniki analizy koprologicznej: kwaśny odczyn kału, obecność pęcherzyków gazu (niestrawność fermentacyjna), niestrawiona skrobia, błonnik, kwas mlekowy.

Diagnostyka enteropatii z niedoboru disacharydów

Leczenie enteropatii spowodowanych niedoborem disacharydów

Podstawową metodą leczenia enteropatii spowodowanej niedoborem disacharydów, zarówno wrodzonej, jak i nabytej, jest dieta wykluczająca lub ograniczająca nietolerowany disacharyd.

Leczenie enteropatii spowodowanych niedoborem disacharydów

[ 1 ], [ 2 ], [ 3 ], [ 4 ], [ 5 ]