Flebografia

Żylaki, zakrzepica żylna i choroba pozakrzepowa to często obserwowane zmiany w żyłach kończyn dolnych, prowadzące do przewlekłej niewydolności żylnej. Stwarzają one ryzyko przenoszenia mas zakrzepowych do naczyń płucnych z rozwojem zatorowości i zawału płuca.

W badaniu osób z niewydolnością żylną kończyn wiodącą rolę odgrywają pletyzmografia impedancyjna i metody radiologiczne (flebografia rentgenowska). Badania te są niezbędne nie tylko do diagnozy, ale w jeszcze większym stopniu do określenia lokalizacji, rozległości, rodzaju i stopnia uszkodzenia, w tym oceny aparatu zastawkowego żylnego.

W przewlekłej niewydolności żylnej konieczne jest zbadanie układu żylnego obu kończyn, ponieważ zakrzepica żylna jednej z nich może przebiegać bezobjawowo. Priorytet należy do metody ultrasonograficznej ze względu na jej dostępność i wysoką wartość diagnostyczną, ale w niektórych przypadkach nie pozwala ona odróżnić ostrej i przewlekłej zakrzepicy żylnej. Flebografia rentgenowska jest czułą i wysoce swoistą metodą diagnostyki niewydolności żylnej, ale jest przeciwwskazana w ostrym zakrzepowym zapaleniu żył, niewydolności nerek i wysokiej wrażliwości na leki jodowe. Flebografia radionuklidowa (fleboscyntygrafia) jest nieco gorsza od flebografii rentgenowskiej pod względem czułości i swoistości, ale jest mniej traumatyczna, nie ma przeciwwskazań, nie grozi przemieszczeniem skrzepu i towarzyszy jej mniejsze obciążenie promieniowaniem.

Flebografię rentgenowską wykonuje się w różnych pozycjach pacjenta – poziomej i pionowej. W pionowej flebografii funkcjonalno-dynamicznej pierwsze zdjęcie wykonuje się po wypełnieniu żył podudzia, drugie – po skurczu mięśni kończyny (w tym celu pacjent jest proszony o kilkukrotne wstanie na palcach), trzecie – bezpośrednio po drugim, w fazie rozluźnienia mięśni. Ostatnio w dobrze wyposażonych ośrodkach z powodzeniem stosuje się flebografię rezonansu magnetycznego i angiografię tomografii komputerowej na spiralnych tomografach komputerowych.

Nieuszkodzone żyły powodują wyraźną sieć naczyń na zdjęciach rentgenowskich. Żyła zwykle biegnie prosto, czasami tworząc małe zakręty; jej światło jest jednolite, nieznacznie zwiększające się przed zastawkami. Kontury wszystkich żył są ostre i równe. Zespolenia międzypniowe są reprezentowane przez krótkie żyły o jednolitym świetle. Niewydolność żył głębokich objawia się ich rozszerzeniem i krętością z trwałym spowolnieniem przepływu krwi. W przypadku niewydolności żył łączących środek kontrastowy jest wyrzucany z żył głębokich do powierzchownych. Zapalenie żyły prowadzi do trwałego zwężenia naczynia, a skrzeplina przyścienna tworzy brzeżny defekt wypełnienia. Gdy zostanie wykryty skrzep, pojawia się pytanie o zapobieganie zatorowości płucnej. W tym celu cewnikuje się żyłę główną dolną i instaluje się w niej specjalną siatkę filtracyjną, aby wychwycić ewentualny skrzep podczas jego migracji z żył kończyn dolnych.

[ 1 ], [ 2 ], [ 3 ], [ 4 ], [ 5 ], [ 6 ], [ 7 ], [ 8 ], [ 9 ], [ 10 ]