Hipowolemia

Hipowolemia (od francuskiego słowa volume - jednoznaczne pojęcie określające rozciągnięcie i objętość) to spadek napięcia naczyń, który występuje przy dużej utracie osocza i krwi lub spadek napięcia naczyń spowodowany zaburzeniami regulacji odruchów nerwowych.

W drugim przypadku BCC nie ulega zmianie, ale następuje redystrybucja krwi, głównie z przepełnieniem łożyska żylnego. Hipowolemia jest charakterystyczna dla niewydolności układu krążenia, patologii i urazów mózgu, zespołu bólowego, stresu. Głównymi objawami są: hiperosmolarność krwi, jej zagęszczenie, zmniejszona płynność krwi, niedotlenienie spowodowane zmniejszonym przepływem krwi w narządach i tkankach, przede wszystkim w sercu (zespół niskiego rzutu) i mózgu (zaburzenia świadomości, drgawki).

Hipowolemia towarzyszy wielu stanom patologicznym i jest głównym składnikiem wstrząsów. W przypadku hipowolemii nie dochodzi koniecznie do utraty części białkowej osocza; częściej obserwuje się to w przypadku urazu termicznego. W większości przypadków hipowolemii towarzyszy utrata wody i soli w obrzękach, jelitach, z moczem, potem i oddychaniem.

W tym przypadku rozwija się odwodnienie izoosmotyczne: BCC, BP, CVP spadek. Z powodu spadku przepływu krwi do prawego przedsionka, pomimo tachykardii, zmniejsza się rzut serca z upośledzonym przepływem krwi obwodowej i rozwojem zespołu niedotlenienia, głównie z kwasicą. Klinicznie obserwuje się apatię, adynamię, pragnienie, zmniejszony turgor i suchość skóry, zmniejsza się diureza. Badania krwi wykazują wzrost hematokrytu, azotemię.

Korekta hipowolemii jest obowiązkiem reanimatora. W przypadku urazu chirurg ma obowiązek złagodzenia zespołu bólowego (wysokiej jakości unieruchomienie, blokady).

[ 1 ], [ 2 ], [ 3 ], [ 4 ], [ 5 ], [ 6 ], [ 7 ]