Nowe publikacje
Hyperbullia
Hiperbulia to zaburzenie wolicjonalne, w którym występuje niedostateczne wzmacnianie różnych pragnień, a także próby wykonywania często nieproduktywnych czynności. Zasadniczo patologia ta rozwija się w stanach maniakalnych, a także łączy się z innymi zaburzeniami psychicznymi (uwagi i myślenia).
[ Przyczyny hiperbulia
Hiperbulia jest składnikiem zespołu maniakalnego, a ponadto można ją zaobserwować w różnych psychopatiach, a także w nabytej demencji. Ponadto przyczyną choroby może być narkomania i alkoholizm.
U dzieci rozwój hiperbulii jest zwykle związany z następstwami wczesnego urazu organicznego ośrodkowego układu nerwowego - zespołem MMD. Stan ten jest również opisywany w stanach schizofrenicznych, padaczce, przewlekłej-epidemicznej postaci zapalenia mózgu, zaburzeniach nerwicowych, oligofrenii. Ponadto może być częścią tzw. zespołu Kramera-Pollnova (w tym przypadku występuje połączenie z regularnymi gwałtownymi ruchami, a także stopniowo postępującą demencją).
Czynniki ryzyka
Czynniki zewnętrzne i wewnętrzne mogą utrudniać działania wolicjonalne w przypadku zaburzeń psychicznych. Wśród tych ostatnich wyróżnia się postawy wewnętrzne i postawę osoby. Czynniki zewnętrzne obejmują obecność czynnika ludzkiego, a także warunki czasowe i przestrzenne.
Objawy hiperbulia
W hiperbulii pacjent wykazuje nieadekwatne zachowanie, które w połączeniu z paranoicznymi myślami wyraża się w nadmiernej wytrwałości, aktywności i uporczywości w obronie własnych przekonań i poglądów. W przypadku przeszkód lub niechęci innych osób do dzielenia się tymi myślami (często całkiem absurdalnymi) lub ich uznawania, aktywność w obronie własnego stanowiska tylko się nasila.
Aktywacja objawów hiperbulii często występuje w wyniku zatrucia alkoholowego lub w stanach, gdy nastrój jest boleśnie podwyższony. Niskie zmęczenie pacjentów jest również uważane za charakterystyczny objaw hiperbulii.
Diagnostyka hiperbulia
W diagnozowaniu zachowań niewerbalnych, a także aktywności wolicjonalnej stosuje się przede wszystkim metody refleksologii i etologii.
Metoda etologiczna polega na zapisie tzw. etogramu poprzez następujące kanały komunikacyjne – społeczny, wzrokowo-dotykowy oraz słuchowo-węchowy.
- Obiektywizację kanału wzrokowego przeprowadza się poprzez rejestrację dynamiki manipulacji, póz, a także gestów i mimiki pacjenta;
- słuchowe – metody audio i sonograficzne;
- społeczna – poprzez łączenie systemów między członkami grupy społecznej lub społeczeństwa (np. poprzez wymianę lub dawanie prezentów, a także poprzez przejawy dominacji lub agresji);
- węchowy – nauka o feromonach;
- dotykowy - poprzez identyfikację stref kontaktu z samym sobą i innymi, a także częstotliwości kontaktu.
Wszystkie kanały mogą być nagrywane jednocześnie lub każdy kanał może być nagrywany oddzielnie.
Z kim się skontaktować?
Leczenie hiperbulia
Leczenie odbywa się w sposób kompleksowy - leki, a także psychoterapię poznawczą. Leki powinien dobierać wyłącznie lekarz, w zależności od stanu pacjenta. Na przykład przy nadmiernej aktywności i pobudzeniu, które występują w przypadku hiperbulii, przepisuje się środki uspokajające.
Chorobę leczy się zastrzykami neuroleptycznymi (Haloperidol w dawce 1-2 ml i Tizercin lub Aminazin w dawce nie większej niż 2-4 ml, które podaje się domięśniowo), jednocześnie przyjmując tabletki neuroleptyczne (ten sam Aminazin w dawce 50-100 mg). Zastrzyki, jeśli to konieczne, można powtórzyć po 1-2 godzinach. Azaleptin (Leponex) jest również skutecznym środkiem uspokajającym, który należy przyjmować doustnie w dawce maksymalnie 100-400 mg/dobę.
W przypadku zespołu maniakalnego leczenie podtrzymujące prowadzi się stosując preparaty litu (efekt leczniczy występuje w 8-10 dniu stosowania).
Leczenie poznawcze polega na wyeliminowaniu przyczyny choroby. Całkowite wyzdrowienie wymaga średnio około 1 roku leczenia z korektą psychologiczną i lekami. Następnie pacjent musi być pod stałą opieką lekarza prowadzącego, aby zapobiec nawrotowi patologii.
W przypadku poważnego stanu pacjenta może być hospitalizowany – jest to konieczne w celu jego monitorowania i zapobiegania możliwym zachowaniom ryzykownym.